τοιοῦ[δ]ε πατρός, ὦ κάκιστα θηρίων,οὗ πόλλʼ ἐφʼ ἥβης μνήματʼ ἀνδρείας ὕποκ[ε]ῖται παρʼ οἴκοις νυμφικοῖς ἠσκημένα,οὐκ εἰς φυγὴν κλίνοντος, οὐ δουλ[ο]υμένου,οὐδὲ ψόφοισι τῶν ὀρειτρόφων βοτῶν[π]τήσσοντος, ἀλλʼ α[κ]μαῖσιν ἐξει[ρ]γασμένου[ἃ] νῦν ὑφʼ ὑμῶν λάμ[πρʼ ὑ]πορρυπαίνεται[ψ]όφῳ νεώρει κόλακ[ι] ποιμένων π[ο]θέν,[ὃν] δὴ φοβεῖσθε παῖδες ὣς πρὶν εἰσιδεῖν,πλοῦτον δὲ χ[ρ]υσόφαντον ἐξαφίετε,ὃν Φοῖβος ὑμῖν εἶπε κ[ἀ]νεδέξατο,καὶ τὴν ἐλευθέρωσιν ἣν κατῄνεσεν ὑμῖν τε κἀμοί· ταῦτʼ ἀφέντες εὕδετε.εἰ μὴ ʼνανοστήσαντες ἐξιχνεύσε[τετὰς βοῦς ὅπῃ βεβᾶσι καὶ τὸν βουκόλο[ν,κλαίοντες αὐτῇ δειλίᾳ ψοφή[ς]ετε.Χορόςπάτερ, παρὼν αὐτός με συμποδηγέτε[ι,ἵνʼ εὖ κατείδῃς εἴ τίς ἐστι δειλία·γνώση[ι] γὰρ αὐτός, ἂν παρῇς, οὐδὲν λέγω[ν.Σιληνόςἐγὼ πα[ρ]ὼν αὐτός σε προσβιβῶ λόγῳ,κυνορτικὸν σύριγμα διακαλούμεν[ος.ἀλλʼ εἷʼ [ἐ]φίστω τριζύγης οἵμου βάσιν·ἐγὼ δʼ ἐν [ἔ]ργοις παρμένων σʼ ἀπευθυνῶ. Χορόςὗ ὗ ὗ, ψ ψ, ἆ ἆ. λέγʼ ὅ τι πονεῖς.τί μάτην ὑπέκλαγες, ὑπέκριγεςὑπό μʼ ἴδες; ἔχεταιἐν πρώτῳ τίς ὅδε τροπ[ῳ;ἔχει. ἐλήλυθεν, ἐλήλ[υθεν.ἐμὸς εἶ, ἀνάγου.δεῦτʼ ὤ, τίς ὅδε [ ]της