ἱμείρων φιλότητος ἐυζώνοιο γυναικός,ἐννύχιος· τάχα δʼ ἷξε Τυφαόνιον· τόθεν αὖτιςΦίκιον ἀκρότατον προσεβήσατο μητίετα Ζεύς.ἔνθα καθεζόμενος φρεσὶ μήδετο θέσκελα ἔργα·αὐτῇ μὲν γὰρ νυκτὶ τανυσφύρου Ἠλεκτρυώνηςεὐνῇ καὶ φιλότητι μίγη, τέλεσεν δʼ ἄρʼ ἐέλδωρ·αὐτῇ δʼ Ἀμφιτρύων λαοσσόος, ἀγλαὸς ἥρως,ἐκτελέσας μέγα ἔργον ἀφίκετο ὅνδε δόμονδε.οὐδʼ ὅ γʼ ἐπὶ δμῶας καὶ ποιμένας ἀγροιώταςὦρτʼ ἰέναι, πρίν γʼ ἧς ἀλόχου ἐπιβήμεναι εὐνῆς·τοῖος γὰρ κραδίην πόθος αἴνυτο ποιμένα λαῶν.ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ἀσπαστὸν ὑπεκπροφύγῃ κακότητανούσου ὕπʼ ἀργαλέης ἢ καὶ κρατεροῦ ὑπὸ δεσμοῦ,ὥς ῥα τότʼ Ἀμφιτρύων χαλεπὸν πόνον ἐκτολυπεύσαςἀσπασίως τε φίλως τε ἑὸν δόμον εἰσαφίκανεν.παννύχιος δʼ ἄρʼ ἔλεκτο σὺν αἰδοίῃ παρακοίτιτερπόμενος δώροισι πολυχρύσου Ἀφροδίτης.ἣ δὲ θεῷ δμηθεῖσα καὶ ἀνέρι πολλὸν ἀρίστῳΘήβῃ ἐν ἑπταπύλῳ διδυμάονε γείνατο παῖδε,οὐ καθʼ ὁμὰ φρονέοντε· κασιγνήτω γε μὲν ἤστην·τὸν μὲν χειρότερον, τὸν δʼ αὖ μέγʼ ἀμείνονα φῶτα,δεινόν τε κρατερόν τε, βίην Ἡρακληείην·τὸν μὲν ὑποδμηθεῖσα κελαινεφέι Κρονίωνι,τὸν δʼ ἄρα Ἰφικλῆα δορυσσόῳ Ἀμφιτρύωνι,κεκριμένην γενεήν· τὸν μὲν βροτῷ ἀνδρὶ μιγεῖσα,τὸν δὲ Διὶ Κρονίωνι, θεῶν σημάντορι πάντων.ὃς καὶ Κύκνον ἔπεφνεν, Ἀρητιάδην μεγάθυμον.εὗρε γὰρ ἐν τεμένει ἑκατηβόλου Ἀπόλλωνοςαὐτὸν καὶ πατέρα ὅν Ἄρην, ἄατον πολέμοιο,τεύχεσι λαμπομένους σέλας ὣς πυρὸς αἰθομένοιο,