ἄρχεται, ᾧ τε πόσις καὶ βρῶσις θῆλυς ἐέρση,καί τε πανημέριός τε καὶ ἠώιος χέει αὐδὴνἴδει ἐν αἰνοτάτῳ, ὅτε τε χρόα Σείριος ἄζει,τῆμος δὴ κέγχροισι πέρι γλῶχες τελέθουσιτούς τε θέρει σπείρουσιν, ὅτʼ ὄμφακες αἰόλλονται,οἷα Διώνυσος δῶκʼ ἀνδράσι χάρμα καὶ ἄχθος·τὴν ὥρην μάρναντο, πολὺς δʼ ὀρυμαγδὸς ὀρώρει.ὡς δὲ λέοντε δύω ἀμφὶ κταμένης ἐλάφοιοἀλλήλοις κοτέοντες ἐπὶ σφέας ὁρμήσωσι,δεινὴ δέ σφʼ ἰαχὴ ἄραβός θʼ ἅμα γίγνετʼ ὀδόντων·οἳ δʼ ὥς τʼ αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες, ἀγκυλοχεῖλαι,πέτρῃ ἔφʼ ὑψηλῇ μεγάλα κλάζοντε μάχονταιαἰγὸς ὀρεσσινόμου ἢ ἀγροτέρης ἐλάφοιοπίονος, ἥν τʼ ἐδάμασσε βαλὼν αἰζήιος ἀνὴρἰῷ ἀπὸ νευρῆς, αὐτὸς δʼ ἀπαλήσεται ἄλλῃχώρου ἄιδρις ἐών· οἳ δʼ ὀτραλέως ἐνόησαν,ἐσσυμένως δέ οἱ ἀμφὶ μάχην δριμεῖαν ἔθεντο·ὣς οἳ κεκλήγοντες ἐπʼ ἀλλήλοισιν ὄρουσαν.ἔνθʼ ἦ τοι Κύκνος μὲν ὑπερμενέος Διὸς υἱὸνκτεινέμεναι μεμαὼς σάκει ἔμβαλε χάλκεον ἔγχος,οὐδʼ ἔρρηξεν χαλκόν· ἔρυτο δὲ δῶρα θεοῖο.Ἀμφιτρυωνιάδης δέ, βίη Ἡρακληείη,μεσσηγὺς κόρυθός τε καὶ ἀσπίδος ἔγχεϊ μακρῷαὐχένα γυμνωθέντα θοῶς ὑπένερθε γενείουἤλασʼ ἐπικρατέως· ἀπὸ δʼ ἄμφω κέρσε τένοντεἀνδροφόνος μελίη· μέγα γὰρ σθένος ἔμπεσε φωτός.ἤριπε δʼ, ὡς ὅτε τις δρῦς ἤριπεν ἢ ὅτε πεύκηἠλίβατος, πληγεῖσα Διὸς ψολόεντι κεραυνῷ·ὣς ἔριπʼ· ἀμφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ.τὸν μὲν ἔπειτʼ εἴασε Διὸς ταλακάρδιος υἱός,