αὐτὸς δὲ βροτολοιγὸν Ἄρην προσιόντα δοκεύσας,δεινὸν ὁρῶν ὄσσοισι, λέων ὣς σώματι κύρσας,ὅς τε μάλʼ ἐνδυκέως ῥινὸν κρατεροῖς ὀνύχεσσισχίσσας ὅττι τάχιστα μελίφρονα θυμὸν ἀπηύρα·ἐμ μένεος δʼ ἄρα τοῦ γε κελαινὸν πίμπλαται ἦτορ·γλαυκιόων δʼ ὄσσοις δεινὸν πλευράς τε καὶ ὤμουςοὐρῇ μαστιόων ποσσὶν γλάφει, οὐδέ τις αὐτὸνἔτλη ἐς ἄντα ἰδὼν σχεδὸν ἐλθέμεν οὐδὲ μάχεσθαι·τοῖος ἄρʼ Ἀμφιτρυωνιάδης, ἀκόρητος ἀυτῆς,ἀντίος ἔστη Ἄρηος, ἐνὶ φρεσὶ θάρσος ἀέξων,ἐσσυμένως· ὃ δέ οἱ σχεδὸν ἤλυθεν ἀχνύμενος κῆρ·ἀμφότεροι δʼ ἰάχοντες ἐπʼ ἀλλήλοισιν ὄρουσαν.ὡς δʼ ὅτʼ ἀπὸ μεγάλου πέτρη πρηῶνος ὀρούσῃ,μακρὰ δʼ ἐπιθρῴσκουσα κυλίνδεται, ἣ δέ τε ἠχῇἔρχεται ἐμμεμαυῖα, πάγος δέ οἱ ἀντεβόλησενὑψηλός· τῷ δὴ συνενείκεται, ἔνθα μιν ἴσχει·τόσσῃ ὃ μὲν ἰαχῇ βρισάρματος οὔλιος Ἄρηςκεκληγὼς ἐπόρουσεν· ὃ δʼ ἐμμαπέως ὑπέδεκτο.αὐτὰρ Ἀθηναίη, κούρη Διὸς αἰγιόχοιο,ἀντίη ἦλθεν Ἄρηος ἐρεμνὴν αἰγίδʼ ἔχουσα·δεινὰ δʼ ὑπόδρα ἰδοῦσα ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἆρες, ἔπισχε μένος κρατερὸν καὶ χεῖρας ἀάπτους·οὐ γάρ τοι θέμις ἐστὶν ἀπὸ κλυτὰ τεύχεα δῦσαιἩρακλέα κτείναντα, Διὸς θρασυκάρδιον υἱόν·ἀλλʼ ἄγε παῦε μάχην, μηδʼ ἀντίος ἵστασʼ ἐμεῖο.ὣς ἔφατʼ· ἀλλʼ οὐ πεῖθʼ Ἄρεος μεγαλήτορα θυμόν,ἀλλὰ μέγα ἰάχων φλογὶ εἴκελά τʼ ἔγχεα πάλλωνκαρπαλίμως ἐπόρουσε βίῃ Ἡρακληείῃκακτάμεναι μεμαώς· καί ῥʼ ἔμβαλε χάλκεον ἔγχος,σπερχνὸν παιδὸς ἑοῦ κοτέων πέρι τεθνηῶτος,ἐν σάκεϊ μεγάλῳ. ἀπὸ δὲ γλαυκῶπις Ἀθήνηἔγχεος ὁρμὴν ἔτραπʼ ὀρεξαμένη ἀπὸ δίφρου.δριμὺ δʼ Ἄρην ἄχος εἷλε· ἐρυσσάμενος δʼ ἄορ ὀξὺἔσσυτʼ ἐφʼ Ἡρακλέα κρατερόφρονα· τὸν δʼ ἐπιόντα