O dulci iucunda viro, iucunda parenti,salve, teque bona Iuppiter auctet ope,Ianua, quam Balbo dicunt servisse benigneolim, cum sedes ipse senex tenuit,quamque ferunt rursus voto servisse maligne,postquam es porrecto facta marita sene,dic agedum nobis quare mutata ferarisin dominum veterem deseruisse fidem.“non (ita Caecilio placeam, cui tradita nunc sum)culpa mea est, quamquam dicitur esse mea,nec peccatum a me quisquam pote dicere quicquam:†verum istius populi ianua qui te facit!qui, quacumque aliquid reperitur non bene factum,ad me omnes clamant, “Ianua, culpa tua est.””non istuc satis est uno te dicere verbo,sed facere ut quivis sentiat et videat.“qui possum? nemo quaerit nec scire laborat.”nos volumus; nobis dicere ne dubita.“primum igitur, virgo quod fertur tradita nobis,falsum est. non illam vir prior attigerit,languidior tenera cui pendens sicula betanunquam se mediam sustulit ad tunicam:sed pater illius gnati violasse cubiledicitur et miseram conscelerasse domum,sive quod impia mens caeco flagrabat amore,seu quod iners sterili semine natus eratet quaerendus is unde foret nervosius illudquod posset zonam solvere virgineam.”egregium narras mira pietate parentem,qui ipse sui gnati minxerit in gremium.“atqui non solum hoc se dicit cognitum habereBrixia † chinea suppositum specula,flavus quam molli praecurrit flumine Mella,Brixia, Veronae mater amata meae,sed de Postumio et Corneli narrat amore,cum quibus illa malum fecit adulterium.dixerit hic aliquis, “quid? tu istaec, Ianua, nosti,cui nunquam domini limine abesse licet,nec populum auscultare, sed hic suffixa tigillotantum operire soles aut aperire domum?”saepe illam audivi furtiva voce loquentemsolam cum ancillis haec sua flagitia,nomine dicentem quos diximus, ut pote quae misperaret nec linguam esse nec auriculam.praeterea addebat quendam, quem dicere nolonomine ne tollat rubra supercilia.longus homo est, magnas cui lites intulit olimfalsum mendaci ventre puerperium.”