in litibus aestimandis fere iudices aut, quod sibi eum quem semel condemnarunt inimicum putant esse, si quasi qua ςs: si quae cett. in eum lis capitis inlata est, nonnon non inviti Mommsen admittunt aut, quod se perfunctos iam esse arbitrantur cumcum quod ς de reo iudicarunt, neglegentius attendunt cetera. itaque et maiestatis absoluti sunt permulti quibus damnatis de pecuniis repetundis lites maiestatismaiestatis αa: om. Mμ essent aestimatae, et hoc cotidie fieri videmus ut reo damnato de pecuniis repetundis, ad quos pervenisse pecunias in litibus aestimandis statutum sit, eos idemeos idem Baiter: eosdem ςa: eos illi Mμ iudices absolvant; quod cum fit, non iudicia rescinduntur sed hoc statuitur, aestimationem litium non esse iudiciumiudicium om. ς a. Scaevola condemnatus est aliis criminibus frequentissimis Apuliae testibus. omni contentione pugnatum est utiuti ςa: ut Mμ lis haec capitis aestimaretur. quae res si rei iudicatae pondus habuisset, ille postea vel isdemab isdem Madvig vel aliis inimicis reus hac lege ipsa factus esset.

sequitur id quod illi iudicium appellant, maiores autem nostri numquam neque iudicium nominarunt neque proinde ut rem iudicatam observarunt, animadversio atque auctoritas censoriaanimadversio atque auctoritas censoria Manutius: animadversionem atque auctoritatem censoriam Mμ a. qua de re ante quam dicere incipio, perpauca mihi de meo officio verba faciendafaciunda a sunt, ut a me cum huiusce periculi tumpericuli tum periculo a ceterorum quoque officiorum et amicitiarum ratio conservata esse videatur. nam mihi cum viris fortibus qui censores proxime fuerunt ambobus est amicitia; cum altero vero, sicutisicuti ςa: sicuti et Mμ plerique vestrumvestri a sciunt, magnus usus et summa utriusque officiisofficiis Manutius: officii Mμ a constituta necessitudonecessitudo Mμ : consuetudo αa: censuit B estest om. a.

qua re quicquid de subscriptionibus eorum mihi dicendum erit, eo dicam animo ut omnem orationemorationem Angelius: rationem Mμ a meam non de illorum facto sed de ratione censoria habitam existimari velim; a Lentulo autem, familiari meo, qui a me pro eximia sua virtute summisque honoribus quos a populo Romano adeptus est honoris causa nominatur, facile hoc, iudices, impetrabo ut, quam ipse adhibere consuevit in amicorum periculis cumcum ςa: om. Mμ fidem et diligentiam tumtum eam ς vim animi libertatemque dicendi, exex ςa: in Mμ hac mihi concedat ut tantum mihi sumam quantum sine huius periculo praeterire non possimpossim ςa: possum Mμ . A me tamen, ut aequum est, omnia caute pedetemptimque dicentur ut neque fides huiushuius Mμ : eius ςa defensionis relicta neque cuiusquam aut dignitas laesa aut amicitia violata esse videatur.

video igitur, iudices, animadvertisse censores in iudices quosdam illius consili Iuniani, cum istam ipsam causam subscriberent. hic illud primumillud primum ςa: primum illud Mμ commune proponam, numquam animadversionibus censoriis hanc civitatem ita contentam ut rebus iudicatis fuisse. neque in re nota consumam tempus; exempli causaexempli causa ψ2a (? ς) ponam illud unumunum illud s , C.Gaium Getam, cum a L.Lucio Metello et Cn.Gnaeo Domitio censoribus ex senatu eiectus esset, censorem esse ipsum posteaesse ipsum postea ςa: ipsum postea esse Mμ factum et, cuius mores erant a censoribuserant a censoribus ςa: a censoribus erant Mμ reprehensi, hunc postea et populi Romani et eorum qui in ipsum animadverterant moribus praefuisse. quod si illud iudicium putaretur, ut ceteri turpi iudicio damnati in perpetuum omni honore ac dignitate privantur, sic hominibus ignominia notatis neque ad honorem aditus neque in curiam reditus esset.

nunc si quem Cn.Gnaei Lentuli aut L.Lucii Gelli libertuslibertum ςs1 furti condemnarit, is omnibus ornamentis amissis numquam ullam honestatis suae partem reciperabit; quos autem ipseipse ille ς L.Lucius Gellius et Cn.Gnaeus Lentulus, duo censores, clarissimi viri sapientissimique homines, furti et captarum pecuniarum nomine notaverunt, eiei om. μ non modo in senatum redierunt sed etiam illarumillarum om. Mς ipsarum rerum iudiciis absoluti sunt. neminem voluerunt maiores nostri non modo de existimatione cuiusquam sed ne pecuniaria quidem de re minima esse iudicem, nisi qui inter adversarios convenisset. quapropter in omnibus legibus quibus exceptum est de quibus causis aut magistratum capere non liceat aut iudicem legi aut alterum accusare, haec ignominiae causa praetermissa estcausa est praetermissa Zielinski p. 200. timoris enim causamcausam om. a, non vitae poenam in illa potestate esse voluerunt. itaque non solum illud ostendam quod iam videtis,