at enim senatus universus iudicavit illud corruptum esse iudicium. quo modo? suscepit causam. an potuit rem delatam eius modi repudiare? cum tribunus plebis, populi concitator, rempopuli concitator rem scripsi: populi concitatorem ς: populo concitato rem cett. paene ad manus revocasset, cum vir optimus et homo innocentissimus pecunia circumventus dicereturdiceretur ςa: esse diceretur Mμ , cum invidia flagraret ordo senatorius, potuit nihil decerni, potuit illa concitatio multitudinis sine summo periculo rei publicae repudiari? at quid est decretum? quam iuste, quam sapienter, quam diligenter! si qui sunt quorum opera factum sit ut iudicium publicum corrumperetur. Vtrum videtur id senatusid senatus ςa: senatus id Mμ factum iudicare an, si factum sit, moleste graviterque ferre? si ipse A.Aulus Cluentius sententiam de iudiciis rogaretur, aliam non diceret atque ei dixerunt quorum sententiis Cluentium condemnatum esse dicitis.

sed quaero a vobis num istam legem ex isto senatus consulto L.Lucius Lucullus consul, homo sapientissimus, tulerit, num anno post M.Marcus Lucullus et C.Gaius Cassius, in quos tum consules designatos idem illud senatus decreveratdecreverat ςa: decreverit Mμ . non tulerunt; et quod tu habiti pecunia factum esse arguis neque id ulla tenuissima suspicione confirmas, factum est primum illorum aequitate et sapientia consulum, ut, quod senatus decreverat ad illud invidiae praesens incendium restinguendum, id posteaut quod... id postea Peterson: ut id quod... id postea Mμa: fort. ut id quod... ii postea referendumreferendum αa: perferendum Mμ : ferendum Manutius ad populum non arbitrarentur. ipse deinde populus Romanus qui L.Lucii QuinctiQuinctii ςa: Quinctii, tribuni plebis Mμ fictis querimoniis anteaante ς s concitatus rem illam et rogationem flagitarat, idem C.Gaii Iuni fili, pueri parvoli, lacrimis commotus maximo clamore et concursu totam quaestionem illam et legemquaest. illam et legem ςa: illam legem et quaest. Mμ repudiavit.

ex quo intellegi potuit, id quod saepe dictum est, ut mare quod sua naturanatura sua ςa, contra Rufinian. (Rhet, M. p. 44) tranquillum sit ventorum vi agitari atque turbari, sicsic ςa, Rufinian.: sic et Mμ populum Romanum sua sponte esse placatum, hominum seditiosorum vocibus ut violentissimis tempestatibus concitari. est etiam reliqua permagna auctoritas quam ego turpiter paene praeterii; mea enim esse dicitur. recitavit ex oratione nescio qua Attius quam meam esse dicebat cohortationem quandam iudicum ad honeste iudicandum et commemorationem cumcum ςMs: tum bψ: om. ςt aliorumaliorum Ernesti: illorum Mμ a iudiciorum quae probata non essent tum illius ipsius iudici Iuniani; proinde quasi ego non ab initio huius defensionis dixerim invidiosum illud iudicium fuisseiudicium fuisse ςa: fuisse iudicium Mμ aut, cum de infamia iudiciorum disputarem, potuerim illud quod tam populare esset illoillo a: in illo Mμ tempore praeterire.

ego vero si quid eius modi dixi, neque cognitum commemoravi neque pro testimonio dixi, et illa oratio potius temporis mei quam iudici et auctoritatis fuit. cum enim accusarem et mihi initio proposuissem ut animos et populi Romani et iudicum commoverem, cumque omnis offensiones iudiciorum non ex mea opinione sed ex hominum rumore proferrem, istam rem quae tam populariter esset agitata praeterire non potui. sed errat vehementer, si quis in orationibus nostris quas in iudiciis habuimus auctoritates nostras consignatas se habere arbitratur. omnes enim illaeillae ςBs (om. t): illae orationes Mμ causarum ac temporumtemporis B sunt, non hominum ipsorum autaut σψ2a: ac Mμ patronorum. nam si causae ipsae pro se loqui possent, nemo adhiberet oratorem. nunc adhibemur ut ea dicamus, non quae auctoritate nostraauctoritate nostra Ma: nostra auctoritate μ constituantur sed quae ex re ipsa causaque ducanturdicantur ςt .

hominem ingeniosum, M.Marcum Antonium, aiunt solitum esse dicere 'idcirco se nullam umquamnumquam ullam ςs orationem scripsisse ut, si quid aliquando non opus esset ab se esse dictum, posset negarenegare ςBa: se negare Mμ dixisse'; proinde quasi, siquasi si αa: quasi Mμ quid a nobis dictum aut actum sit, id nisi litteris mandarimusmandarimus ςa: mandaverimus Mμ , hominum memoria non comprehendatur. ego vero in istoisto Mμ : ipso ςa genere libentius cum multorum tum hominis eloquentissimi et sapientissimi, L.Lucii Crassi, auctoritatem sequor qui, cum Cn.Gnaeum PlancumCn. Cic. de Or. ii. 220: C. ςa, Quintil. vi. 3. 43: L. Mμ defenderet accusante M.Marco Bruto, homine in dicendo vehementi et callido, cum Brutus duobus recitatoribus constitutis ex duabus eiuseius om. ςBa orationibus capita alterna inter se contraria recitanda curasset, quod in dissuasione rogationis eius quae contra coloniam Narbonensem ferebatur quantum potest de auctoritate senatus detrahit, in suasione legis Serviliae summis ornat senatum laudibus, et multa in equites Romanos cum ex ea oratione asperius dicta recitasset quo animi illorum iudicum in Crassum incenderentur, aliquantum esse commotus dicitur.