qua re invidia remota quam dies mitigavit, oratio mea deprecata est, vestra fides atque aequitas a veritatis disceptatione reiecit, quid est praeterea quod in causa relinquatur? versatam esseesse om. a in iudicio pecuniam constat; ea quaeritur unde profecta sit, ab accusatore an aban ab an a s: an t reo. dicit accusatordicit accusator ςa: accusator dicit Mμ haec: 'primum gravissimis criminibus accusabam, ut nihil opus esset pecunia; deinde condemnatum adducebam, ut ne eripi quidem pecunia posset; postremo, etiam si absolutus fuissetfuisset ςa: esset Mμ , mearum tamen omnium fortunarum status incolumis maneret.' quid contra reus? 'primum ipsamipsam Mμ : iam αa multitudinem criminum et atrocitatemcriminum et atroc. ςa: et atroc. criminum Mμ pertimescebam; deinde Fabriciis propter conscientiam mei sceleris condemnatis me esse condemnatum sentiebam: postremo in eum casum veneram ut omnis mearum fortunarum status unius iudici periculo contineretur.omnes... continerentur s '

age, quoniam corrumpendi iudici causas ille multas et gravis habuit, hic nullam, profectio ipsius pecuniae requiratur. confecit tabulas diligentissime Cluentius. haec autem res habet hoc certe ut nihil possit neque additum neque detractum de re familiari latere. Anni sunt octo cum ista causa in ista meditatione versatur, cum omnia quae ad eam rem pertinent et ex huius et ex aliorum tabulis agitatisagitatis ςβψa: agitis Mς , tractatis, inquiritis, cum interea Cluentianae pecuniae vestigium nullum invenitis. quid? AlbianaAbbiana σψ2 s pecunia vestigiisne nobis odoranda est an ad ipsum cubile vobis ducibusducibus Mμ : iudicibus ς Ba: indicibus Nettleship venire possumus? tenentur uno in loco HS dcxl dcxlMμ : XXXX ςa (add. milia ς s), tenentur apud hominem audacissimum, tenentur apud iudicem; quid voltis amplius?

at enim Staienus non fuit ab Oppianico sed a Cluentio ad iudicium corrumpendum constitutus. cur eumeum ς b2ψa: enim Mb1ς , cum in consilium iretur, Cluentius et Cannutius abesse patiebantur? cur, cumcur cum ς b2ψa: cum Mb1s in consilium mittebant, Staienum iudicem cuicui Mμ : cui quod α s: quod t: qui Classen pecuniam dederant non requirebantrequirebant (-bantur M) Mμ : quaerebant α s ? Oppianicus querebatur, Quinctius flagitabat; sine Staieno ne in consilium iretur tribunicia potestate effectumeffectum ςβ2ψ11a: perfectum Mμ : confectum ψ2 est. at condemnavitcondemnavit αa: damnavit Mμ . hanc enim condemnationem dederat obsidem Bulbo et ceteris ut destitutus ab Oppianico videretur. qua re si istinc causa corrumpendi iudici, siiudicii si b2a: iudicii Mμ istinc pecunia, istinc Staienus, istinc denique omnis fraus et audacia est, hinc pudor, honesta vitavita ςa: vita et Mμ , nulla suspicio pecuniae, nulla corrumpendi iudici causa, patiminipatiamini t veritate patefacta atque omni errore sublato eo transire illius turpitudinis infamiam ubi cetera maleficia consistuntconsistunt αa: consistant Mμ , ab eo invidiam discedere aliquando ad quem numquam accessisse culpam videtis.

at enim pecuniam Staieno dedit Oppianicus non ad corrumpendum iudicium sed ad conciliationemconciliationis (reconc. ψ2) gratiam αa gratiae. Tene hoc, Atti, dicere, tali prudentia, etiam usu atque exercitatione praeditum! sapientissimum esse dicunt eum cui quod opus sit ipsi veniat in mentem; proxime accedere illum qui alterius bene inventis obtemperet. in stultitia contra est. minus enim stultus est is cui nihil in mentem venit quam ille qui quod stulte alteri venit in mentem comprobat. ita Ita scripsi: istam codd.: conciliationem gratiae add. Mμ : conciliationis (reconc. ψ2) gratiam add. αa: ego delevi Staienus tum recenti re, cum faucibus premeretur — sive ultrosive ultro scripsi: iutro hab. ς ante dedit: om. Mμ a excogitavit sive, ut homines tum loquebantur, a P.Publio Cethego admonitus est est Kayser: om. Mμ a — istam dedit conciliationisconciliationis gratiae Manutius et gratiae fabulamistam... fabulam om. a: del. Baiter (cf. Zielinski p. 200).

nam fuisse hunc tumtum ςa: om. Mμ hominum sermonem recordari potestis, Cethegum, quod hominem odisset et quod eius improbitatem versari in re publica nollet et quod videret eum qui se ab reo pecuniam, cum iudex esset, clam atque extra ordinem accepisse confessus esset, salvum esse non posse, minus ei fidele consilium dedisse. in hoc si improbus Cethegus fuitfuisset αa, videtur mihi adversarium removere voluisse; sin erat eius modi causa ut Staienus nummos se accepisse negare non posset, nihil autem erat periculosius nec turpius quam ad quam rem accepisset confiteri, non est consilium Cethegi reprendendum.