Nec mihi opus est Graeco aliquo doctore, qui
mihi pervulgata praecepta decantet, cum ipse numquam
forum, numquam ullum iudicium aspexerit; ut Peripateticus
ille dicitur Phormio, cum Hannibal Karthagine expulsus
Ephesum ad Antiochum venisset exsul proque eo, quod
eius nomen erat magna apud omnis gloria, invitatus esset
ab hospitibus suis, ut eum, quem dixi, si vellet, audiret;
cumque is se non nolle dixisset, locutus esse dicitur homo
copiosus aliquot horas de imperatoris officio et de omni
re militari. Tum, cum ceteri, qui illum audierant, vehementer
essent delectati, quaerebant ab Hannibale, quidnam
ipse de illo philosopho iudicaret: hic Poenus non optime
Graece, sed tamen libere respondisse fertur, multos se
deliros senes saepe vidisse, sed qui magis quam Phormio
deliraret vidisse neminem.
Neque me hercule iniuria; quid
enim aut adrogantius aut loquacius fieri potuit quam Hannibali,
qui tot annis de imperio cum populo Romano omnium
gentium victore certasset, Graecum hominem, qui numquam
hostem, numquam castra vidisset, numquam denique minimam
partem ullius publici muneris attigisset, praecepta de
re militari dare? Hoc mihi facere omnes isti, qui de arte
dicendi praecipiunt, videntur; quod enim ipsi experti non
sunt, id docent ceteros; sed hoc minus fortasse errant, quod
non te, ut Hannibalem