<GetPassage xmlns="http://chs.harvard.edu/xmlns/cts">
    <request>
        <requestName>GetPassage</requestName>
        <requestUrn>urn:cts:latinLit:phi0474.phi040.perseus-lat1:111-115</requestUrn>
    </request>
    <reply>
        <urn>urn:cts:latinLit:phi0474.phi040.perseus-lat1:111-115</urn>
        <passage>
            <TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:py="http://codespeak.net/lxml/objectify/pytype" py:pytype="TREE"><text xml:lang=""><body><div xml:lang="lat" type="edition" n="urn:cts:latinLit:phi0474.phi040.perseus-lat1"><div type="textpart" n="111" subtype="section"><p><reg>multae</reg> sunt
eius totae<note>et totae <hi rend="italics">L</hi>
                  </note> orationes subtiles, ut contra Leptinem; multae
totae graves, ut quaedam Philippicae; multae variae, ut
contra Aeschinem falsae legationis, ut contra eundem pro<note>pro se in <hi rend="italics">maluit Jahn</hi>
                  </note>
causa Ctesiphontis. Iam illud medium quotiens vult arripit
et a gravissimo<note>gravissimis <hi rend="italics">A</hi>
                  </note> discedens<note>discedens <hi rend="italics">AL</hi>: descendens <hi rend="italics">Schütz</hi>
                  </note> eo potissimum delabitur. Clamores
tamen tum movet et tum in dicendo plurimum
efficit, cum gravitatis<note>gravitati aptis <hi rend="italics">maluit Reid</hi>
                  </note> locis utitur.
</p></div><div type="textpart" n="112" subtype="section"><p><reg>sed</reg> ab hoc parumper
abeamus, quando quidem de genere, non de homine quaerimus:
rei potius, id est eloquentiae vim et naturam explicemus. Illud
tamen quod iam ante diximus meminerimus,
nihil nos praecipiendi causa esse dicturos atque ita<note>ita <hi rend="italics">AL</hi>: id <hi rend="italics">coniecit Reid</hi>
                  </note> potius
acturos ut existimatores videamur loqui, non magistri. In
quo tamen longius saepe<note>saepe <hi rend="italics">om. L</hi>
                  </note> progredimur<note>progrediemur <hi rend="italics">probavit Stangl</hi>
                  </note>, quod videmus non
te haec solum esse lecturum, qui ea multo quam nos qui quasi<note>quasi <hi rend="italics">L</hi>: ea <hi rend="italics">A</hi>
                  </note>
docere videmur<note>videmur <hi rend="italics">A</hi>: videamur <hi rend="italics">L</hi>
                  </note> habeas notiora, sed hunc librum etiam si
minus nostra commendatione, tuo tamen nomine divulgari
necesse est.
</p><p><milestone n="32" unit="chapter"/></p></div><div type="textpart" n="113" subtype="section"><p><reg>esse</reg> igitur perfecte eloquentis puto non eam tantum<note>tantum <hi rend="italics">codd. dett.</hi>: solum <hi rend="italics">L</hi>: tam <hi rend="italics">A</hi>
                  </note>
facultatem habere quae sit eius propria, fuse lateque dicendi,
sed etiam<note>etiam <hi rend="italics">L</hi>: earn <hi rend="italics">A</hi>
                  </note> vicinam eius ac finitimam dialecticorum
scientiam<note>vicinam...scientiam <hi rend="italics">om. A</hi>
                  </note> adsumere. Quamquam aliud videtur oratio esse
aliud disputatio, nec idem loqui esse quod dicere, ac tamen
utrumque in disserendo est: disputandi ratio et loquendi
dialecticorum sit<note>sit <hi rend="italics">AL, secl. Beier</hi>: est <hi rend="italics">Orelli</hi>
                  </note>, oratorum autem dicendi et ornandi. Zeno
quidem ille, a quo disciplina Stoicorum est, manu demonstrare
solebat quid inter has artis interesset; nam cum

<pb n="p.2035"/>

compresserat digitos pugnumque fecerat, dialecticam aiebat
eius modi esse; cum autem deduxerat et manum dilataverat;
palmae illius similem eloquentiam esse dicebat.
</p></div><div type="textpart" n="114" subtype="section"><p><reg>atque</reg>
etiam ante hunc Aristoteles principio artis rhetorical dicit
illam artem quasi ex altera parte respondere dialecticae, ut
hoc videlicet differant inter se quod haec ratio dicendi
latior sit, illa loquendi contractior. Volo igitur huic summo
omnem quae ad dicendum trahi possit loquendi rationem
esse notam; quae quidem res, quod te his artibus eruditum
minime fallit, duplicem habuit<note>habet <hi rend="italics">A</hi>
                  </note> docendi viam. Nam et ipse
Aristoteles tradidit praecepta plurima disserendi et postea
qui dialectici dicuntur spinosiora multa pepererunt.
</p></div><div type="textpart" n="115" subtype="section"><p><reg>ego</reg><note>ego <hi rend="italics">A</hi>: ergo <hi rend="italics">L</hi>
                  </note>
eum censeo qui eloquentiae laude ducatur non esse earum
rerum omnino rudem, sed vel illa antiqua vel hac Chrysippi
disciplina institutum. Noverit primum vim, naturam,
genera verborum et simplicium et copulatorum; deinde
quot modis quidque dicatur; qua ratione verum falsumne
sit iudicetur; quid efficiatur e quoque<note>e quoque <hi rend="italics">A</hi>: eo quoque <hi rend="italics">L</hi>
                  </note>, quid cuique consequens
sit quidve contrarium; cumque ambigue multa dicantur,
quo modo quidque eorum dividi<note>dividi <hi rend="italics">AL</hi>: distingui <hi rend="italics">coniecit Nesemann</hi>: dilucide explanari <hi rend="italics">Reid</hi>
                  </note> explanarique oporteat. Haec
tenenda sunt oratori—saepe enim occurrunt—,
sed quia<note>quia <hi rend="italics">A</hi>: quod <hi rend="italics">OPM</hi>: quo <hi rend="italics">F</hi>: quoniam <hi rend="italics">Jahn</hi>
                  </note> sua sponte squalidiora sunt, adhibendus erit in his
explicandis quidam orationis nitor.
</p><p><milestone n="33" unit="chapter"/></p></div></div></body></text></TEI>
        </passage>
    </reply>
</GetPassage>