Ex Ponto

Naso Tomitanae iam non novus incola terraehoc tibi de Getico litore mittit opus. si vacat, hospitio peregrinos. Brute, libellosexcipe, dumque aliquo, quolibet abde loco. loco modo publica non audent intra inter monimenta venire,ne suus hoc illis clauserit auctor iter.a! quotiens dixi ‘certe nil turpe docetis:ite, patet castis versibus ille locus! non tamen accedunt, sed, ut aspicis ipse, latere sub Lare privato tutius esse putant, quaeris ubi hos possis nullo componere laeso?qua steterant Artes, pars vacat illa tibi. Quid qui veniant, novitate roges fortasse sub ipsa.accipe, quodcumque est, dummodo non sit amor. invenies, quamvis non est miserabilis index,non minus hoc illo triste, quod ante dedi.rebus idem, titulo differt; et epistula cui sitnon occultato nomine missa docet. nec vos hoc vultis, sed nec prohibere potestis,Musaque ad invitos officiosa venit.quicquid id est, adiunge meis. nihil impedit ortosexule servatis legibus urbe frui.quod metuas non est. Antoni scripta leguntur,doctus et in promptu scrinia scrinia carmina Brutus habet. nec me nominibus furiosus confero tantis:saeva deos contra non tamen arma tuli. denique Caesareo, quod non desiderat ipse,non caret e nostris ullus honore liber, si dubitas de me, laudes admitte deorum,et carmen dempto nomine sume meum. adiuvat in bello pacatae ramus olivae :proderit auctorem pacis habere nihil? eum foret Aeneae cervix subiecta parenti,dicitur ipsa viro flamma dedisse viam: fert liber Aeneaden, et non iter omne patebit?at patriae pater hic, ipsius ille fuit. ecquis ita est audax, ut limine cogat abireiactantem Pharia tinnula sistra manu? ante deum Matrem cornu tibicen aduncocum canit, exiguae quis stipis aera negat? scimus ab imperio fieri nil tale Dianae :unde tamen vivat, vaticinator habet, ipsa movent animos superorum numina nostros,turpe nec est tali credulitate capi. en ego pro sistro Phrygiique foramine buxigentis Iuleae nomina sancta fero.vaticinor moneoque. locum date sacra ferenti!non mihi, sed magno noscitur ille deo.nec quia vel merui vel sensi principis iram,a nobis ipsum ipsum illum nolle putate coli.vidi ego linigerae lanigerae numen violasse fatentemIsidis Isiacos ante sedere focos, alter, ob huic similem privatus lumine culpam,clamabat media se meruisse via. talia caelestes fieri praeconia gaudent,ut sua quid valeant numina teste probent. saepe levant poenas ereptaque lumina reddunt,eum bene peccati paenituisse vident. paenitet, o! si quid miserorum creditur ulli,paenitet, et facto torqueor ipse meo.cumque sit exilium, magis est mihi culpa dolori;estque pati poenam, quam meruisse, minus,ut mihi di faveant, quibus est manifestior ipse,poena potest demi, culpa perennis erit. mors faciet certe, ne sim, cum venerit, exul:ut nec vel ne: ut C2 Owen non peccarim mors quoque non faciet, non igitur mirum, si mens mea tabida factade nive manantis more liquescit aquae, estur ut occulta vitiata teredine navis,aequorei scopulos ut cavat unda salis,roditur ut scabra positum robigine ferrumconditus ut tineae carpitur ore liber,sic mea perpetuos curarum pectora morsus,fine quibus nullo conficiantur, habent. nec prius hi mentem stimuli quam vita relinquet,quique dolet, citius quam dolor ipse, cadet.hoc mihi si superi, quorum sumus omnia, credent,credant forsitan exigua dignus habebor ope,inque locum Scythico vacuum mutabor ab arcu. plus isto, duri, si precer, oris ero.’

Maxime, qui tanti mensuram nominis imples,et geminas animi nobilitate genus,qui nasci ut posses, quamvis cecidere trecenti,non omnes Fabios abstulit una dies,forsitan haec a quo mittatur epistula quaeras,quisque loquar tecum, certior esse velis, ei mihi, quid faciam? vereor ne nomine lectodurus et aversa cetera mente legas. videris. viderit corr. Heinsius audebo audebo haec siquis tibi me scripsisse fateriom. AC: spuria habent cett.qui, cum me poena dignum graviore fuisseconfitear, possum vix graviora pati. hostibus in mediis interque pericula versor,tamquam cum patria pax sit adempta mihi: qui, mortis saevo geminent ut vulnere causas,omnia vipereo spicula felle linunt. his eques instructus perterrita moenia lustratmore lupi clausas circumeuntis oves: et at semel intentus nervo levis arcus equinovincula semper habens inresoluta manet.tecta rigent fixis veluti velata vallata sagittis,portaque vix firma summovet arma sera.adde loci faciem nec fronde nec arbore tecti, laeti et quod iners hiemi continuatur hiems. hic me pugnantem cum frigore cumque sagittiseumque meo fato quarta fatigat hiems, fine carent lacrimae, nisi cum stupor obstitit illis:et similis morti pectora torpor habet, felicem Nioben, quamvis tot funera vidit,quae posuit sensum saxea facta malis!vos quoque felices, quarum clamantia fratremcortice velavit populus ora novo!ille ego sum, lignum qui non admittar in ullum:ille ego sum, frustra qui lapis esse velim. ipsa Medusa oculis veniat licet obvia nostris,amittet vires ipsa Medusa suas.vivimus ut numquam sensu careamus amaro,et gravior longa fit mea poena mora. sic inconsumptum Tityi semperque renascensnon perit, ut possit saepe perire, iecur.at, puto, cum requies medicinaque publica curaesomnus adest, solitis nox venit orba malis, somnia me terrent veros imitantia casus,et vigilant sensus in mea damna mei. aut ego Sarmaticas videor vitare sagittas,aut dare captivas ad fera vincla manus,aut ubi decipior melioris imagine somni,aspicio patriae tecta relicta meae.et modo vobiscum, quos sum veneratus, amici,et modo cum cara coniuge multa loquor.sic ubi percepta est brevis et non vera voluptas,peior ab admonitu fit status iste boni. sive dies igitur caput hoc miserabile cernit,sive pruinosi Noctis aguntur equi,sic mea perpetuis liquefiunt liquescunt pectora curis,ignibus admotis ut nova cera solet, saepe precor mortem, mortem quoque deprecor idem,ne mea Sarmaticum contegat ossa solum, cum subit Augusti quae sit clementia, credomollia naufragiis litora posse dari.cum video quam sint mea fata tenacia, frangor,spesque levis magno victa timore cadit,nec tamen ulterius quicquam sperove precorve,quam male mutato posse carere loco. aut hoc, aut nihil est, pro me temptare modestegratia quod salvo vestra pudore queat.suscipe, Romanae facundia, Maxime, linguae,difficilis causae inite patrocinium. est mala, confiteor, sed te bona fiet agente,lenia pro misera fac modo verba fuga.nescit enim Caesar, quamvis deus omnia norit,ultimus hic qua sit condicione locus, magna tenent illud numen molimina rerum:haec est caelesti pectore cura minor.nec vacat, in qua sint positi regione Tomitae,quaerere, finitimo vix loca nota Getae,aut quid Sauromatae faciant, quid Iazyges acrescultaque Oresteae Taurica terra deae,quaeque aliae gentes, ubi frigore constitit Hister,dura meant celeri terga per amnis equo.maxima pars hominum nec te, pulcherrima, curat,Roma, nec Ausonii militis arma timet, dant illis animos arcus plenaeque pharetraequamque libet longis cursibus aptus equus,quodque sitim didicere diu tolerare famemque,quodque sequens nullas hostis habebit aquas.ira viri initis non me misisset in istam,si satis haec illi nota fuisset humus.nec me nec quemquam Romanum gaudet ab hoste,meque minus, vitam cui dabat dedit vel dabit corr. Merkel ipse, capi. noluit, ut at poterat, minimo me perdere nutu.nil opus est ullis in mea fata Getis, sed neque, cur morerer, quicquam mihi comperit actum,et minus infestus, quam fuit, esse potest. tunc quoque nil fecit nisi quod facere ipse coegi:paene etiam merito parcior ira meo est. di faciant igitur, quorum iustissimus ipse est,alma nihil maius Caesare terra ferat, utque fuit diu: fuit Ehwald sub eo, sic sit sub Caesare terra, sit publica sarcina terrae (publice saroterra A) perque manus huius tradita gentis eat.at tu tam placido, quam nos quoque sensimus illumiudice pro lacrimis ora resolve meis. non petito petis vel pete corr. Daumius ut bene sit, sed uti male tutius, utqueexilium saevo distet ab hoste meum,quamque dedere mihi praesentia numina vitam,non adimat stricto squalidus ense Getes:denique, si moriar, subeam pacatius arvum,ossa nec a Scythica nostra premantur humo,nec male compositos, ut scilicet exule dignum,Bistonii cineres ungula pulset equi,et ne, si superest aliquis post funera sensus,terreat et Manes Sarmatis umbra meos.Caesaris haec animum poterant audita movere,Maxime, movissent si tamen ante tuum.vox, precor, Augustas pro me tua molliat aures,auxilio trepidis quae solet esse reis,adsuetaque tibi doctae dulcedine linguaeaequandi superis pectora flecte viri. non tibi Theromedon crudusque rogabitur Atreus,quique suis homines pabula fecit equis,sed piger ad poenas princeps, ad praemia velox,quique dolet, quotiens cogitur esse ferox,qui vicit semper, victis ut parcere posset,clausit et aeterna civica bella sera,multa metu poenae, poena et Qui multa metu sed poena vel multa metu cohibet poena qui pauca coercet,et iacit invita fulmina rara manu.ergo tam placidas orator missus ad aures,ut propior patriae sit fuga nostra roga.ille ego sum, qui te colui, quem festa solebatinter convivas mensa videre tuos:ille ego, qui duxi vestros Hymenaeon ad ignes,et cecini fausto carmina digna toro,cuius te solitum memini laudare libellos,exceptis domino qui nocuere suo,cui tua nonnumquam miranti scripta legebas:ille ego de vestra cui data nupta domo est.hanc probat et primo dilectam semper ab aevoest inter comites Marcia censa suas,inque suis habuit matertera Caesaris ante:quarum iudicio siqua probata, proba est. ipsa sua melior fama, laudantibus istis,Claudia divina non eguisset ope.nos quoque praeteritos sine labe peregimus annos:proxima pars vitae transilienda meae. sed de me ut sileam,taceam coniunx mea sarcina vestra est:non potes hanc salva dissimulare fide,confugit haec ad vos, vestras amplectitur aras—iure venit cultos ad sibi quisque deos—flensque rogat, precibus lenito Caesare vestris,busta sui fiant ut propiora viri.

Hanc tibi Naso tuus mittit, Rufine, salutem,qui miser est, ulli si suus esse potest.reddita confusae nuper solacia mentiauxilium nostris spemque tulere malis,utque Machaoniis Poeantius artibus heroslenito medicam vulnere sensit opem,sic ego mente iacens et acerbo saucius ictuadmonitu coepi fortior esse tuo,et iam deficiens sic ad tua verba revixi,ut solet infuso vena redire mero.non tamen exhibuit tantas facundia vires,ut mea sint dictis pectora sana tuis.ut multum demas nostrae nostro corpore (pectore) de gurgite curae,non minus exhausto quod superabit erit. tempore ducetur longo fortasse cicatrix :horrent admotas vulnera cruda manus. non est in medico semper relevetur ut aeger:interdum docta plus valet arte malum, cernis ut e molli sanguis pulmone remissusad Stygias certo limite ducat aquas, afferat ipse licet sacras Epidaurius herbas,sanabit nulla vulnera cordis ope.tollere nodosam nescit medicina podagram,nec formidatis auxiliatur aquis. cura quoque interdum nulla medicabilis arte est—aut, ut sit, longa est extenuanda mora.cum bene firmarunt animum praecepta iacentem,sumptaque sunt nobis pectoris arma tui,rursus amor patriae ratione valentior omni,quod tua fecerunt scripta, retexit opus. sive pium vis hoc sive hoc muliebre vocari,confiteor misero molle cor esse mihi. non dubia est Ithaci prudentia, sed tamen optatfumum de patriis posse videre focis. nescio qua natale solum dulcedine cunctosducit et inmemores non sinit esse sui. quid melius Roma? Scythico quid frigore peius?huc tamen ex illa ista barbarus urbe fugit, cum bene sit clausae cavea Pandione natae,nititur in silvas illa redire suas. adsuetos tauri saltus, adsueta leones—nec feritas illos impedit antra petunt. tu tamen exilii morsus e pectore nostrofomentis speras cedere posse tuis. effice vos ipsi ne tam mihi sitis amandi,talibus ut levius sit caruisse malum, at, puto, qua genitus fueram, tellure carentiin tamen humano contigit esse loco.orbis in extremi iaceo desertus harenis,fert ubi perpetuas obruta terra nives.non ager hic pomum, non dulces educat uvas, herbas non salices ripa, robora monte virent. neve fretum laudes terra magis, aequora semperventorum rabie solibus orba tument. quocumque aspicies,aspicias campi cultore carentesvastaque, quae nemo vindicat, arva iacent. hostis adest dextra laevaque a parte timendus,vicinoque metu terret utrumque latus,altera Bistonias pars est sensura sarisas,altera Sarmatica spicula missa manu. i nunc et veterum nobis exempla virorumqui forti casum mente tulere refer,et grave magnanimi robur mirare Rutilinon usi reditus condicione dati. Smyrna virum tenuit, non Pontus et hostica tellus,paene minus nullo Smyrna petenda loco. non doluit patria cynicus procul esse Sinopeus,legit enim sedes, Attica terra, tuas. arma Neoclides qui Persica contudit armis,Argolica primam sensit in urbe fugam, pulsus Aristides patria Lacedaemona fugit,inter quas dubium, quae prior esset, erat.caede puer facta Patroclus Opunta reliquit,Thessalicamque adiit hospes Achillis humum. exul ab Haemonia Pirenida cessit ad undam,quo duce trabs Colcha sacra cucurrit aqua.liquit Agenorides Sidonia moenia Cadmus,poneret ut muros in meliore loco.venit ad Adrastum Tydeus Calydone fugatus, et Teucrum Veneri grata recepit humus.quid referam veteres Romanae gentis, apud quosexulibus tellus ultima Tibur erat?persequar ut cunctos, nulli datus omnibus aevistam procul a patria est horridiorve locus. quo magis ignoscat sapientia vestra dolenti:quae facit ex dictis, non ita multa, tuis.nec tamen infitior, si possint nostra coirevulnera, praeceptis posse coire tuis.sed vereor ne me frustra servare labores, neu iuver admota perditus aeger ope.nec loquor haec, quia sit maior prudentia nobis,sed sum quam medico notior ipse mihi.ut tamen hoc ita sit, munus tua grande voluntasad me pervenit consuliturque boni.

Iam mihi deterior canis aspergitur aetas,iamque meos vultus ruga senilis arat .iam vigor et quasso languent in corpore vires,nec, iuveni lusus qui placuere, iuvant.nec, si me subito videas, agnoscere possis,aetatis facta est tanta ruina meae.confiteor facere hoc annos, sed et altera causa est,anxietas animi continuusque labor.nam mea per longos siquis mala digerat annos,crede mihi, Pylio Nestore maior ero.cernis ut in duris—et quid bove firmius?—arvisfortia taurorum corpora frangat opus.quae numquam vacuo solita est cessare novali,fructibus assiduis lassa senescit humus. occidet, ad Circi siquis certamina sempernon intermissis cursibus ibit equus, firma sit illa licet, solvetur in aequore navis,quae numquam liquidis sicca carebit aquis.me quoque debilitat series inmensa malorum, laborum ante meum tempus cogit et esse senem, otia corpus alunt, animus quoque pascitur illis:immodicus contra carpit utrumque labor, aspice, in has partis quod venerit Aesone natus,quam laudem a sera posteritate ferat. at labor illius nostro leviorque minorque est,si modo non verum nomina magna premunt, ille est in Pontum Pelia mittente profectus,qui vix Thessaliae fine timendus erat.Caesaris ira mihi nocuit, quem solis ab ortusolis ad occasus utraque terra tremit.iunctior Haemonia est Ponto, quam Roma, Sinistro,sit histro corr. Burmann et brevius, quam nos, ille peregit iter.ille habuit comites primos telluris Achivae :at nostram cuncti destituere fugam. nos fragili ligno vastum sulcavimus aequor:quae tulit Aesoniden, densa carina sacra carina (sa carina) vel firma carina fuit.nec mihi Tiphys erat rector, nec Agenore natusquas fugerem docuit quas sequererque vias.illum tutata est cum Pallade regia Iuno:defendere meum numina nulla caput, illum furtivae iuvere Cupidinis artes;quas a me vellem non didicisset Amor.ille domum rediit : nos his moriemur in arvis,perstiterit laesi si gravis ira dei. durius est igitur nostrum, fidissima coniunx,illo, quod subiit Aesone natus, opus. onus te quoque, quam iuvenem discedens urbe reliqui,credibile est nostris insenuisse malis, o, ego di faciant talem te cernere possim, possem: possim σ caraque mutatis oscula ferre comis,amplectique meis corpus non pingue lacertis,et gracile hoc fecit dicere cura mei,‘et narrare meos flenti flens ipse labores,sperato numquam conloquioque frui,turaque Caesaribus cum coniuge Caesare digna,dis veris, memori debita ferre manu!Memnonis hanc utinam lenito principe materquam primum roseo provocet ore diem!’

Ille tuos quondam non ultimus inter amicos,ut sua verba legas. Maxime, Naso rogat,in quibus ingenium desiste requirere nostrum,nescius exilii ne videare mei. cernis ut ignavum corrumpant otia corpus,ut capiant vitium,capeant vitio ni moveantur, aquae, et mihi siquis erat ducendi carminis usus,deficit estque minor factus inerte situ.haec quoque, quae legitis, siquid mihi. Maxime, credis,scribimus invita vixque coacta manu.non libet in talis animum contendere curas,nec venit ad duros Musa vocata Getas.ut tamen ipse vides, luctor deducere versum:sed non fit fato mollior ille meo. cum relego, scripsisse pudet, quia plurima cernome quoque, qui feci, iudice digna lini.nec tamen emendo, labor hic quam scribere maior.mensque pati durum sustinet aegra nihil, scilicet incipiam lima mordacius uti,et sub iudicium singula verba vocem?torquet enim fortuna parum, nisi Lixus in Hebrumconfluat, et frondes Alpibus addat Atho athos?parcendum est animo miserabile vulnus habenti.subducunt oneri colla perusta boves. at, puto, fructus adest, iustissima causa laborum,et sata cum multo faenore reddit ager?tempus ad hoc nobis, repetas licet omnia, nullumprofuit—atque utinam non nocuisset!—opus.cur igitur scribam, miraris? miror et ipse,et tecum quaero saepe quid inde petam, an populus vere sanos negat esse poetas,sumque fides huius maxima vocis ego,qui, sterili totiens cum sim deceptus ab arvo,damnosa persto condere semen humo? scilicet est cupidus studiorum quisque suorum,tempus et adsueta ponere in arte iuvat, saucius eiurat pugnam gladiator, et ideminmemor antiqui vulneris arma capit, nil sibi cum pelagi dicit fore naufragus undis,et ducit remos qua modo navit aqua.sic ego constanter studium non utile servo,et repeto, nollem quas coluisse, deas.quid potius faciam? non sum, qui segnia ducamotia : mors nobis tempus habetur iners. nec iuvat in lucem nimio marcescere vino,nec tenet incertas alea blanda manus, cum dedimus somno quas corpus postulat horas,quo ponam vigilans tempora longa modo?moris an oblitus patrii contendere discamSarmaticos arcus, et trahar arte loci?hoc quoque me studium prohibent adsumere vires,mensque magis gracili corpore nostra valet, cum bene quaesieris quid agam, magis utile nil estartibus his, quae nil utilitatis habent. consequor ex illis casus oblivia nostri;hanc messem satis est si mea reddit humus, gloria vos acuat, vos, ut recitata probenturcarmina, Pieriis invigilate choris, quod venit ex facili, satis est componere nobis,et nimis intenti causa laboris abest,cur ego sollicita poliam mea carmina cura?an verear ne non approbet illa Getes?forsitan audacter faciam, sed glorior Histrumingenio nullum maius habere meo. hoc, ubi vivendum est, satis est, si consequor arvo,inter inhumanos esse poeta Getas.quo mihi diversum fama contendere in orbem?quem fortuna dedit. Roma sit ille locus.hoc mea contenta est infelix Musa theatro: sic merui, magni sic voluere dei.nec reor hinc istuc nostris iter esse libellis,quo Boreas pinna deficiente venit, dividimur caelo, quaeque est procul urbe Quirini,aspicit hirsutos comminus Ursa Getas. per tantum terrae, tot aquas vix credere possumindicium studii transiluisse mei.finge legi, quodque est mirabile, finge placere:auctorem certe res iuvat ista nihil, quid tibi, si calidae, prosit, laudere Syenae, calidae syene etc. corr. Riese aut ubi Taprobanen Indica tinguit aqua?altius ire libet? si te distantia longePleiadum laudent signa, quid inde feras? sed neque pervenio scriptis mediocribus istuc,famaque cum domino fugit ab urbe suo.vosque, quibus perii, tunc cum mea fama sepulta est,nunc quoque de nostra morte tacere reor.

Ecquid, ut audisti—nam te diversa tenebatterra—meos casus, cor tibi triste fuit? dissimules metuasque licet, Graecine, fateri,si bene te novi, triste fuisse liquet. non cadit in mores feritas inamabilis istos,nec minus a studiis dissidet illa tuis.artibus ingenuis, quarum tibi maxima cura est,pectora mollescunt asperitasque fugit.nec quisquam meliore fide complectitur illas,qua sinit officium militiaeque labor.certe ego cum primum potui sentire quid essem—nam fuit attoniti attonito corr. Ehwald‘mens mea nulla diu—hoc quoque fortunam fortunae σ sensi, quod amicus abesses,qui mihi praesidium grande futurus eras. tecum tunc aberant aegrae solacia mentis,magnaque pars animi consiliique mei.at nunc, quod superest, fer opem, precor, eminus unam,adloquioque iuva pectora nostra tuo,quae, non mendaci si quicquam credis amico,stulta magis dici quam scelerata decet.nec breve nec tutum peccati quae sit origoscribere; tractari vulnera nostra timent.qualicumque modo mihi sunt sint corr. Ehwald ea facta, rogaredesine: non agites, siqua coire velis. quicquid id est, ut non facinus, sic culpa vocanda est.omnis an in magnos culpa deos scelus est?spes igitur menti poenae, Graecine, levandaenon est ex toto nulla relicta meae.haec dea, cum fugerent sceleratas numina terras,in dis invisa sola remansit humo.haec facit ut vivat fossor quoque compede vinctus,liberaque a ferro crura futura putet, haec facit ut, videat cum terras undique nullas,naufragus in mediis brachia iactet aquis. saepe aliquem sollers medicorum cura reliquit,nec spes huic vena deficiente cadit.carcere dicuntur clausi sperare salutem,atque aliquis pendens in cruce vota facit.haec dea quam multos laqueo sua colla ligantisnon est proposita passa perire nece!’me quoque conantem gladio finire doloremarguit iniecta continuitque manu,quid que facis? lacrimis opus est, non sanguine dixit,‘saepe per has flecti principis ira solet. quamvis est igitur meritis indebita nostris,magna tamen spes est in bonitate dei.qui ne difficilis mihi sit, Graecine, precare,confer et in votum tu quoque verba meum.inque Tomitana iaceam tumulatus harena,si te non nobis ista vovere liquet.nam prius incipient turris vitare columbae,antra ferae, pecudes gramina, mergus aquas,quam male se praestet veteri Graecinus amico, non ita sunt fatis omnia versa meis.’

Littera pro verbis tibi, Messaline, salutemquam legis, a saevis attulit usque Getis, indicat auctorem locus? an, nisi nomine lecto,haec me Nasonem scribere verba latet? ecquis in extremo positus iacet orbe tuorum,me tamen excepto, qui precor esse tuus?di procul a cunctis, qui te venerantur amantquehuius notitiam gentis habere abesse velint, nos satis est inter glaciem Scythicasque sagittasvivere, si vita est mortis habenda genus, nos premat aut bello tellus, aut frigore caelum,truxque Getes armis, grandine pugnet pulset σ hiems .nos habeat regio nec pomo feta nec uvis,et cuius nullum cesset ab hoste latus. cetera sit sospes cultorum turba tuorum,in quibus, ut populo, pars ego parva fui.me miserum, si tu verbis offenderis istisnosque negas ulla parte fuisse tuos! idque sit ut verum, mentito ignoscere debes: nil demit laudi gloria nostra tuae.quis se Caesaribus notus non fingit amicum?da veniam lasso: tu mihi Caesar eras. eris nec tamen inrumpo quo non licet ire, satisque estatria si nobis non patuisse negas.utque tibi fuerit mecum nihil amplius, unonempe salutaris, quam prius, ore minus, nec tuus est genitor nos infitiatus amicos,hortator studii causaque faxque mei:cui nos et lacrimas, supremum in funere munus,et dedimus medio scripta canenda foro.adde quod est frater, tanto tibi iunctus amore,quantus in Atridis Tyndaridisque fuit:is me nec comitem nec dedignatus amicum est :si tamen haec illi non nocitura putas.si minus, hac quoque me mendacem parte fatebor:clausa mihi potius tota sit ista domus, sed neque claudenda est, et nulla potentia virespraestanda ne quid peccet amicus, habet.et tamen ut cuperem culpam quoque posse negari,sic facinus nemo nescit abesse mihi. quod nisi delicti pars excusabilis esset,parva relegari poena futura fuit.ipse sed hoc vidit, qui pervidet omnia. Caesar,stultitiam dici crimina posse mea: quaque ego permisi, quaque est res passa, pepercit,usus et est modice fulminis igne sui.nec vitam nec opes nec ademit posse reverti,si sua per vestras victa sit ira preces, at graviter cecidi, quid enim mirabile, si quisa Iove percussus non leve vulnus habet?ipse suas etiam etiam quamvis vires inhiberet Achilles,missa gravis ictus Pelias hasta dabat, iudicium nobis igitur cum vindicis adsit,non est cur tua me ianua nosse neget. culta quidem, fateor, citra quam debuit, illa est;sed fuit in fatis hoc quoque, credo, meis.nec tamen officium sensit domus altera nostrumsic: illic hic illic: sic Ehwald; punet. A. L. W. vestro sub Lare semper eram. quaeque tua est pietas, ut te non excolat ipsum,ius aliquod tecum fratris amicus habet.quid quod, ut emeritis referenda est gratia semper,sic est fortunae promeruisse tuae?quod si permittis nobis suadere quid optes,ut des quam reddas plura precare deos. idque facis, quantumque licet meminisse, solebas officii causae causa vel causam corr. Purser pluribus esse datis. dari vel dati: datis Owen quo libet in numero me, Messaline, repone,sim modo pars vestrae non aliena domus :et mala Nasonem, quoniam meruisse videtur,si non ferre doles, at meruisse dole.

A tibi dilecto missam Nasone salutemaccipe, pars animae magna, Severe, meae.neve roga quid agam. si persequar omnia, flebis;summa satis nostri si sit tibi nota mali. vivimus assiduis expertes pacis in armis,dura pharetrato bella movente Geta.deque tot expulsis sum miles in exule solus :tuta, neque invideo, cetera turba latet, quoque magis nostros venia dignere libellos,haec in procinctu carmina facta leges, stat vetus urbs, ripae vicina binominis Histri,moenibus et positu vix adeunda loci.Caspios Aegisos, de se si credimus ipsis,condidit, et proprio nomine dixit opus. hanc ferus, Odrysiis inopino Marte peremptis,cepit et in regem sustulit arma Getes.ille memor magni generis, virtute quod auget,protinus innumero milite cinctus adest.nec prius abscessit, merita quam caede nocentum audaces animos contuderat contuderit BC: corr, Riese populi. Versum om. AB at tibi, rex aevo, detur, fortissime nostro,semper honorata sceptra tenere manu.teque, quod et praestat quid enim tibi plenius optem .Martia cum magno Caesare Roma probet. sed memor unde abii, queror, o iucunde sodalis,accedant accedunt nostris saeva quod arma malis,ut careo vobis. Stygias scythicas detrusus in oras,quattuor autumnos Pleias orta facit.nec tu credideris urbanae commoda vitaequaerere Nasonem, quaerit et illa tamen.nam modo vos animo dulces reminiscor, amici,nunc mihi cum cara coniuge nata subit :aque domo rursus pulchrae loca vertor ad urbis,cunctaque mens oculis pervidet usa suis. nunc fora, nunc aedes, nunc marmore tecta theatra,nunc subit aequata porticus omnis humo.gramina nunc Campi pulchros spectantis in hortos,stagnaque et euripi Virgineusque liquor.at, puto, sic urbis misero est erepta voluptas,quolibet ut saltem rure frui liceat!non meus amissos animus desiderat agros,ruraque Paeligno conspicienda solo,nec quos piniferis positos in collibus hortosspectat Flaminiae Clodia iuncta viae.quos ego nescio cui colui, quibus ipse solebamad sata fontanas, nec pudet, addere aquas: sunt ubi, ibi si vivunt, nostra quoque consita quaedam,sed non et nostra poma legenda manu.pro quibus amissis utinam contingere possithic saltem profugo glaeba colenda mihi!ipse ego pendentis, liceat modo, rupe capellas,ipse velim baculo pascere nixus oves; ipse ego, ne solitis insistant pectora curis,ducam ruricolas sub iuga curva boves,et discam Getici quae norunt verba iuvenci,adsuetas illis adiciamque minas, ipse manu capulum pressi moderatus aratriexperiar mota spargere semen humo.nec dubitem longis purgare ligonibus herbas,et dare iam sitiens quas bibat hortus aquas,unde sed hoc nobis, minimum quos inter et hostemdiscrimen murus clausaque porta facit?at tibi nascenti, quod toto pectore laetor, nerunt fatales fortia fila deae. te modo Campus habet, densa modo porticus umbranunc, in quo ponis tempora rara, forum.Umbria nunc revocat, nec non Albana petentemAppia ferventi ducit in arva rota.forsitan hic optes, ut iustam supprimat iramCaesar, et hospitium sit tua villa meum.a! nimium est, quod, amice, petis: moderatius opta,et voti quaeso contrahe vela tui.terra velim propior nullique obnoxia bellodetur . erit erat nostris pars bona dempta malis.

Quae mihi de rapto tua tua nunc venit epistula Celso,protinus est lacrimis umida facta meis;quodque nefas dictu, fieri nec posse putavi,invitis oculis littera lecta tua est. nec quicquam ad nostras pervenit acerbius aures,ut sumus in Ponto, perveniatque precor, ante meos oculos tamquam praesentis imagohaeret, et extinctum vivere fingit amor.saepe refert animus lusus gravitate carentes,seria cum liquida saepe peracta fide.nulla tamen subeunt mihi tempora densius illis,quae vellem vitae summa fuisse meae,cum domus ingenti subito mea lapsa ruinaconcidit in domini procubuitque caput. adfuit ille mihi, cum me pars magna reliquit,Maxime, fortunae nec fuit ipse comes, illum ego non aliter flentem mea funera vulnera vidi,ponendus quam si frater in igne foret.haesit in amplexu consolatusque iacentem est,cumque meis lacrimis miscuit usque suas.o quotiens vitae custos invisus amaraecontinuit promptas in mea fata manus!o quotiens dixit " placabilis ira deorum est:vive nec ignosci tu tibi posse nega!vox tamen illa fuit celeberrima, " respice, quantumdebeat auxilium Maximus esse tibi.Maximus incumbet, quaque est pietate, rogabit,ne sit ad extremum Caesaris ira tenax;cumque suis fratris vires adhibebit, et omnem,quo levius doleas, experietur opem.haec mihi verba malae minuerunt taedia vitae.quae tu ne fuerint, Maxime, vana cave.huc quoque venturum mihi se iurare solebatnon nisi te longae ius sibi dante viae. nam tua non alio coluit penetralia ritu,terrarum dominos quam colis ipse deos.crede mihi, multos habeas cum dignus amicos,non fuit e multis quolibet ille minor,si modo non census nec clarum nomen avorumsed probitas magnos ingeniumque facit, iure igitur lacrimas Celso libamus adempto.cum fugerem, vivo quas dedit ille mihi:carmina iure damus raros testantia mores,ut tua venturi nomina, Celse, legant. hoc est, quod possum possim Geticis tibi mittere ab arvishoc solum est istic quod licet esse meum.funera non potui comitare nec ungere corpus,aque tuis toto dividor orbe rogis, qui potuit, quem tu pro numine vivus habebas,praestitit officium Maximus omne tibi.ille tibi exequias et magni funus honorisfecit et in gelidos versit vertit corr Heinsius amoma sinus,diluit et lacrimis maerens unguenta profusisossaque vicina condita texit humo. qui quoniam extinctis, quae debet, praestat amicis,et nos extinctis adnumerare potest.

Naso suo profugus mittit tibi, Flacce, salutem,mittere rem siquis, qua caret ipse, potest, longus enim curis vitiatum corpus amansnon patitur vires languor habere suas. nec dolor ullus adest, nec febribus uror anhelis,et peragit soliti vena tenoris iter.os hebes est positaeque movent fastidia mensae,et queror, invisi cum venit hora cibi.quod mare, quod tellus, adpone quod educat aër,nil ibi, quod nobis esuriatur, erit.nectar et ambrosiam, latices epulasque deorum,det mihi formosa nava nava grata Iuventa manu,non tamen exacuet torpens sapor ille palatum,stabit et in stomacho pondus inerte diu. haec ego non ausim, cum sint verissima, cuivisscribere, delicias ne mala nostra vocet, scilicet is status est, ea rerum forma mearum,deliciis etiam possit ut esse locus!delicias illi precor has contingere, siquisne mihi sit levior Caesaris ira timet.is quoque, qui gracili cibus est in corpore, somnus,non alit officio corpus inane suo.sed vigilo vigilantque mei sine fine dolores,quorum materiam dat locus ipse mihi.vix igitur possis visos agnoscere vultus,quoque ierit quaeras qui fuit ante color, parvus in exiles sucus mihi pervenit artus,membraque sunt cera pallidiora nova.non haec inmodico contraxi damna Lyaeo:scis mihi quam solae paene bibantur aquae, non epulis oneror: quarum si tangar amore,est tamen in Geticis copia nulla locis, nec vires adimit Veneris damnosa voluptas:non solet in maestos illa venire toros.unda locusque nocent et causa valentior istis,anxietas animi, quae mihi semper adest.haec nisi tu pariter simili cum fratre levares,vix mens tristitiae nostra tulisset onus.vos estis fracto tellus non dura phaselo,quamque negant multi, vos mihi fertis opem.ferte, precor, semper, quia semper egebimus illa,Caesaris offensum dum mihi numen erit.qui meritam nobis minuat, non finiat, iram,suppliciter vestros quisque rogate deos.